Južno od kamenitog brda Stražište, obronka planine Somina, nalazi se idilično selo Petrovići, opština Nikšić. Zapadnu granicu sela predstavlja kosa padina koja se spušta ka Bilećkom jezeru, odnosno nekadašnjoj lijevoj strani korita Trebišnjice, koja je u određenom geološkom periodu formirala abri Crvena Stijena. Seoske kuće, njih pedesetak, uglavnom su raštrkane po plodnim uvalama koje se nalaze između šumovitih brežuljaka.

Pored nalazišta Crvena Stijena, koje sadrži kulturne stratume od srednjeg paleolita do bronzanog doba, brojni su tragovi koji svjedoče o minulim vremenima i dugotrajnom prisustvu ljudi u ovom kraju. Na nekim njivama i livadama nalaze se kremeni artefakti paleolitske starosti, dok su na drugim otkrivene kamene sjekire iz eneolitskog perioda, a česti su i nalazi iz bronzanog doba. Često nailazimo na nadgrobne konstrukcije – tumule. Neki od njih su arheološki istraženi i u njima su pronađeni predmeti iz ranog bronzanog doba. U selu se nalaze i dvije gradine koje, iako nijesu istražene, sigurno su bile u upotrebi tokom bronzanog doba, pa i kasnije.

U vrijeme Rimskog carstva ovaj kraj je pripadao provinciji Dalmaciji. Pored ostataka rimske vile sa predivnim mozaicima iz 3. vijeka, pronađenih ispod brda Planik, danas pokrivenih vodama Bilećkog jezera, postoji i natpis iz 1. vijeka naše ere koji svjedoči da se na Trebišnjici, neposredno ispod Crvene Stijene, nalazio most i rimska cesta. Prolazeći kroz Petroviće, ova cesta je povezivala Salonu i Dyrrhachium, a zatim nastavljala dalje ka istoku, poznata pod nazivom Via Egnatia.

Iako ovaj kraj nije dovoljno istražen, vidljivi su i spomenici iz srednjovjekovnog perioda. Česte su nekropole sa stećcima. Pojedini od njih su monumentalni, neki su figuralno dekorisani, a neki imaju i natpise. Datiraju počev od XII vijeka, a za pojedine znamo da su korišćeni kao nadgrobna obilježja sve do naših vremena.

Savremeni stanovnici kažu da su se njihovi preci doselili u ovaj kraj sredinom XIV vijeka. Prepričava se da iz tog perioda datira crkva Svetog Jovana Krstitelja. Ona je jedno vrijeme bila Saborna crkva, sve do izgradnje manastira Kosijerevo. Manastir se prvobitno nalazio u pitomoj dolini na lijevoj obali Trebišnjice, a 1967. godine je prenesen u Petroviće, na lokalitet Stražište, kada je izgrađena brana usljed čega je nastalo Bilećko jezero, koje je poplavilo dolinu rijeke Trebišnjice. Manastirska crkva je posvećena Rođenju Presvete Bogorodice. Vrijeme nastanka manastira nije precizno definisano, mada ga većina istraživača smješta u XIV vijek. Smatra se da je i mala crkva Svetog Arhangela Mihaila na Stražištu nastala u XIV vijeku, dok se u crkvi nalazi natpis iz 1605. godine. Ove dvije crkve, kapela Svetog Luke, groblje, konaci i druge zgrade sada čine jedinstvenu cjelinu manastira Kosijerevo. Manastir je oduvijek, kao i danas, zauzimao centralno mjesto u religijskom životu i okupljanju stanovnika područja Banjana.

Burnu istoriju ovih krajeva zabilježili su razni hroničari. Vremena su se mijenjala, smjenjivale su se vojske i ratovi, a u mirnim vremenima radilo se na izgradnji i obnovi. Poseban događaj bila je izgradnja pruge Bileća–Nikšić od 1935. do 1938. godine. Zahvaljujući ovom poduhvatu, Petrovići su dobili struju i vodu već 1938. godine. Ekonomski prosperitet naselje Petrovići doživljava sedamdesetih godina XX vijeka. U tom periodu osnovna škola radila je u dvije smjene i imala 370 učenika. U blizini željezničke stanice nalazilo se nekoliko kafana, prodavnica, malih fabrika, ambulanta i drugi objekti. Veliki broj lokalnih ljudi imao je posao i radno mjesto u Petrovićima. Nažalost, sa gašenjem pruge 1976. godine dolaze i manje prosperitetna vremena. Ljudi odlaze iz sela, mnogi su izgradili kuće u Nikšiću ili drugim gradovima, a u selu je ostao mali broj stanovnika, naročito mladih. Danas osnovna škola ima ukupno devet učenika.

Bajkoviti predio, povoljna, gotovo mediteranska klima, raznovrsno ljekovito bilje i cvijeće, potpuno ekološko okruženje, zdrava hrana i dugovječnost ljudi iz Petrovića, nažalost, nijesu dovoljni razlozi da mladi ostanu u ovom selu.

U ljetnjim mjesecima, kada u selu boravi arheološki tim, osjeti se novi duh i mjesto donekle oživi. Saradnja tima sa mještanima je izuzetno dobra, a uspostavljena su i brojna čvrsta prijateljstva koja traju decenijama.